Orkestër – një poezi e Ndue Ukajt

0
294

Orkestër

Nga Ukaj

Atë ditë stuhie
Engjëjt hijelehtë u arratisën nga qielli
Dhe gjetën një copë tokë
Para murit të vetmuar.

Ishte e mërkurë-
Nuk ishte e mërkura e përhime
E ftohtë si mermeri me kujtime të trishta
E fotografi të zhubrosura
Ku kërkohet qartësia
Për vete dhe për tjerët.

Megjithatë ti e di: qartësia mungon.

Atëherë me duar në kokë.
E rrëmbyer nga ulërima e pyjeve
Dhe melodia e korit të engjëjve;
Më pyete për fillimin e mbarimin
Apokalipsin dhe një ëndërr të përhershme.

Para dyerve të katedrales
Zonja me të bardha luante me kitarë,
Ndërsa thithte duhmën e temjanit
Prej nga i dëftohej përjetësia.

Mirëpo ti asnjëherë s’ e kuptove
Se historia është rrëfim i pakryer e pa trajtë
Si kjo humnerë që mbushet me thërrmija kujtimesh
Në këtë ditë kur dëshirat pikojnë nga qielli
Si ky shi mërzie.

Atë ditë arka e shpëtimit
U përmbys përnjëmend
Dhe aty të pashë ty
Bashkë me orkestrën tënde
Që i kombinon dhimbjet
Mrekullisht
Dhe i kthen në simfoni.
(Nga libri “Gjithmonë diçka mungon”, OM, 2017, ©)

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.