Rexhep Hoti – Bisedë me Gjeniun (1997)

0
267

 

Nga Rexhep Hoti

I.
E çamë letërsinë mes për mes,
Nga Gilgameshi e gjer me sot,
Dëshira për të ikur nga Vdekja,
Tmerron bukur gjithmonë në këtë botë.

II.
Te Perënditë u ndalem ca më tepër.
Zeusi na u duk i prerë si gjithmonë.
Të pangashëm e takuam Eskilin,
Duke kërkuar Humbjen në Panteon.

III.
Kur desha të shkruaj për Errësirën,
Që ju e zbërthyet me aq dritësi,
Kamerieri tek e sillte kafenë
Ma mbyti mendimin diku në heshti.

IV.
Atë të fshehtë s’e nxora dot më,
U zhduk, më ra Nëntë Rrathë Nëntokë;
Kështjella ku ishte balsamosur Krimi,
Ik, më tha, këtu s’hyn dot , o Donkishot.

V.
Po unë ku të vete me Ausweis gjerman?
Vetëm dyzet kilometra mund të rrugëtoj.
Heim-i as s’më mbyt, as s’më braktis,
Veç në ëndërr si Lord Drejt Shqipërisë Lundroj.

VI.
Do bëj marrëzi, do shkruaj një Letër;
Bukuria e Vajzës të më fle mbi buzë.
Të Kuqën, të Zezën do ta puth Koprrac,
Si një Shpirt që pi poezi në Muzë.

VII.
Cigarja s’nxjerr tym më mbi tryezë.
Parisi po zhytej ngadalë në neon.
Tek e shikoj Notre Dame-in e moçëm
Më shfaqej si Fantazmë Kurorëzimi
I të Shkurtit Napoleon.

Paris – Remscheid, tetor 1997
Nga vëllimi poetik «Përzierje e trishtë», Prishtinë, 2002.
P.S: Lejohet shpërndarja dhe kopjimi!

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.